Τετάρτη, Νοεμβρίου 04, 2015

Βολτέρος





Βολτέρος 1694-1778 , 
Γάλλος φιλόσοφος, συγγραφέας

Ο Φραγκίσκος Μαρία Αρουέ (François-Marie Arouet), ευρύτερα γνωστός με το ψευδώνυμο Βολταίρος (Voltaire), ήταν Γάλλος φιλόσοφος, συγγραφέας και δοκιμιογράφος. Θεωρείται κεντρική μορφή και ενσάρκωση του Διαφωτισμού του 18ου αιώνα. Θεωρείται επίσης -όχι άδικα- ο πιο σημαντικός άνθρωπος του 18ου αιώνα. 






  • « Δε συμφωνώ ούτε με μια λέξη από όσα λες, αλλά θα υπερασπίζω και με το τίμημα της ζωής μου ακόμη, το δικαίωμά σου ελεύθερα να λες όσα πρεσβεύεις. »
  • « Κι αν ακόμα δεν υπήρχε Θεός, θα έπρεπε να εφεύρουμε έναν. »
  • «Αγάπα την αλήθεια, μα έχε συγκατάβαση και στην πλάνη.»
  • «Αν αμφιβάλεις για μια πράξη αν είναι δίκαιη ή άδικη, άπεχε απ' αυτήν.»
  • «Αν μισώ τους τυράννους, πολύ περισσότερο μισώ τους κόλακες.»
  • «Αν πρέπει να απεχθάνεται κανείς τις ραδιουργίες, πρέπει να σέβεται την ένωση των πραγματικών ανθρώπων των γραμμάτων. Είναι το μοναδικό μέσο για να τους δώσει την υπόληψη που τους είναι απαραίτητη.»
  • «Ας εργαζόμαστε χωρίς διαμάχες. Είναι ο μόνος τρόπος να κάνουμε τη ζωή ανεκτή.»
  • «Για να γράψεις καλά την ιστορία πρέπει να ζεις μέσα σε χώρα ελεύθερη.»
  • «Για να μάθεις να εκδικείσαι, πρέπει πρώτα να μάθεις να υποφέρεις.»
  • «Δικαιοσύνη, εργατικά χέρια, μυαλό ικανό να γενικεύει τις ιδέες, γλώσσα αρκετά εύστροφη για να τις εκφράζει... Να τα μεγάλα ευεργετήματα που έδωσε το υπέρτατο Ον στον άνθρωπο, κατ' εξαίρεση από τ' άλλα ζώα.»
  • «Είμαστε όλοι καμωμένοι από αδυναμίες και λάθη. Ας συγχωρήσουμε αμοιβαία τις ανοησίες μας: είναι ο πρώτος νόμος της φύσης.»
  • «Είναι τιμιότερο να κινδυνέψουμε για να σώσουμε έναν ένοχο, παρά να καταδικάσουμε έναν αθώο.»
  • «Εκτιμώντας την υπεροχή των άλλων, την κάνουμε κτήμα μας.»
  • «Εμπιστεύεται κανείς εύκολα τις δυστυχίες που ξεπερνάει.»ί είναι τρέλα, που θέλει να βλέπουμε το καθετί σωστό, κι όταν ακόμα είναι λάθος.»

  • Τρίτη, Σεπτεμβρίου 08, 2015

    Μηδενισμός και Γραφίδα

    Μηδενισμός και Γραφίδα

    Απόγνωση με πιάνει, καθώς το μελάνι της σκέψης μου στερεύει
    Βαριές αλυσίδες μου δένουν το κορμί, η θλίψη με σέρνει στο χώμα
    Ο μηδενισμός με καταπίνει, τα συναισθήματα μου σκορπάν
    Όλα τα λόγια, όλα τα έργα, η ζωή μου όλη σβήνουν θρηνητικά

    Μόνο λίγες εικόνες αντιστέκονται ακόμη, πρόμαχοι της ελπίδας
    Στην λάμψη του ήλιου μένουν κραταιές, μα σε λίγο θα νυχτώσει
    Φαντάσματα ενοχές ολότελα θα με σκιάσουν, άραγε τι θ’ απογίνω;
    Φοβάμαι πως λίγο πριν το τέλος η γραφίδα μου θα γίνει κομμάτια.


    Δημήτριος Σιάββας



    Σάββατο, Απριλίου 25, 2015

    Σπασμένα δόρατα

    Σπασμένα δόρατα

    Ένας λαός πέρασε περήφανος στους θρύλους.
    Πολέμησε με αρχές, μα με διχασμένη θέληση.
    Φτερό στον άνεμο, αγόρι μπροστά σε λύκους.
    Παρασύρθηκε απ’ το τραίνο του μεσονυκτίου
               πολιτισμού.

    Οι παραδόσεις του ζωντανεύουν στις ιστορίες.
    Όμως το κυνήγι του Βούβαλου δεν συνεχίζεται πια.
    Το Μονοπάτι του Πολεμιστή χάθηκε στον χρόνο.
    Οι ονειροπαγίδες δεν σταματήσανε την παρακμή
      της Δύσης.

    Κραυγή πόνου για τον χαμό ακούγεται δραματικά.
    Στον αέρα μυρίζει ακόμη μπαρούτι από τα όπλα.
    Το αίμα τους νωπό στέκει στη γη, ακόμη δεν χώνεψε.
    Σχημάτισε εφιάλτες, εκεί όπου κάποτε ζούσανε
    ελεύθεροι..

    Εκεί όπου μαθαίνουν οι πολεμιστές να αγαπούν
    και να ισορροπούν μέσα στην φύση και την ψυχή τους. 
    Εκεί όπου το φεγγάρι φαινότανε ολόγιομο και
    ο Ήλιος χάριζε το φως του στις σκέψεις
        των ανθρώπων.

    Το κάλεσμα του Μεγάλου Πνεύματος ακόμη αντηχεί.
    Μα ο Σαμάνος που το καλεί, φοράει πλέον γραβάτα.
    Τόμαχοκ και τόξα γίνανε αναμνηστικά στους τοίχους.
    Σπασμένα δόρατα, ραγισμένες ασπίδες, χαμένες ζωές.



    6-12-2006
    Σιάββας Δημήτρης



    Δευτέρα, Απριλίου 20, 2015

    Άγονη Γη

    Άγονη Γη

    Σκληρή και άνυδρη γη είναι ο νους των ανθρώπων
    Πετρωμένες προκαταλήψεις στην βούληση τους
    Κλείσανε τη ματιά τους σε λευκό γυάλινο ουρανό
    Βλέπουν τ’ αστέρια μα δεν είναι πια ελεύθεροι

    Στον παράδοξο αυτό κόσμο κάποιοι αντιστέκονται
    Με τ’ αλέτρι του νου οργώνουν τ’ άπλετο σκοτάδι
    Υπομονετικά σκορπούν τους σπόρους της παιδείας
    Μ' έκδηλο αίσθημα ατενίζουν το μέλλον

    Τότε που μικρά βλαστάρια θα φυτρώνουν παντού
    Που τ’ άνθη τους θ’ ανθούν, χρωματίζοντας τον κόσμο
    Κι οι καρποί τους θα θρέφουν την ελεύθερη σκέψη
    Κι οι κορυφές τους θ’ αγγίξουν το γυαλί τ’ ουρανού

    Και ίσως κάποια μέρα να μπορέσουν να το θραύσουν.


    Σιάββας Δημήτρης 2005